Na szlakach tłok jak rzadko, a w schronisku nawet nie ma co marzyć o noclegu.

Galeria zdjęć

{guestbook}

W telegraficznym skrócie przebyte etapy:

11-13 sierpnia w Cisnej i Dołżycy Bieszczadzkie Spotkania ze Sztuką Rozsypaniec2011. Wspaniałe koncerty, nowo poznani ludzie... Bardzo miło spędzony weekend.
W międzyczasie odwiedziliśmy Polańczyk, Solinę (byliśmy wewnątrz zapory! zdjęcia będą) i Myczkowce.

14 sierpnia przeskok z Bieszczad przez Rzeszów (niestety zamknięta trasa podziemna :-( ) do Lublina.

15 sierpnia zwiedzanie Pałacu i Muzeum Zamojskich w Kozłówce (zawód) i Starego Miasta i jego podziemi w Lublinie (szczególnie to ostatnie pozostawiło bardzo pozytywne wrażenie - polecam zdecydowanie).

16 sierpnia odpoczynek w Ciecierzynie pod Lublinem u rodziny. Pranie części rzeczy i pakowanie się do wyjazdu.
Szybka decyzja: zamiast tłuc się cały dzień do Kwidzyna - zawadzimy o Mazury!

17 sierpnia wieczorem rozbiliśmy namiot w Gutach Nowych 10 m od brzegu jeziora Śniardwy. Już po ostanim zakręcie, kiedy naszym oczom ukazała się olbrzymia tafla jeziora, Bartkowi szczęka spadła na wykładzinę samochodu. Wieczorem było już troszkę za późno, ale już nazajutrz kąpaliśmy się razem w tym największym polskim jeziorze. Nie spodziewałem się że jest ono takie płytkie. Jeszcze 200 m od brzegu woda nie sięgała mi do pasa.

Jako że pogoda nam się zaczęła załamywać - spakowaliśmy dobytek i jeszcze tego samego dnia ruszyliśmy w dalszą drogę. Przez Pisz, Ruciane-Nida (kombinat turystyczny) skierowaliśmy się na zachód i w lesie wpadliśmy w oberwanie chmury. Pizza i ruiny zamku krzyżackiego w Szczytnie, a dalej na Grunwald.
Ten ostatni nie przywitał nas bardzo miło i to aż się prosi o szczegółowy artykuł...
Na koniec dnia zawitaliśmy do miasta szczycącego się posiadaniem chyba najdłuższego w Europie średniowiecznego kibla (gdaniska) przy zamku krzyżackim.
Strudzonych wędrowców jak zwykle przygarnęła pod swój dach właścicielka kwidzynskiego hotelu Balke - pani Marzena.

20 sierpnia - na porzegnanie Kwidzyna parę zdjęć i ruszamy dalej: zamek krzyżacki w Gniewie (przez Wisłę), zamek krzyżacki w Sztumie (jakby nieco lepsze wrażenie niż rok temu), zamek krzyżacki w Malborku...
Trzygodninna trasa turystyczna po zamku raczej obu nas nie urządzała, więc obeszliśmy warownię dokoła i na zachód!

Skansen parowozownia w Kościerzynie już poprzednio zrobił na nas wielkie wrażenie. Nasza Chabówka do niego się nawet nie umywa. No a sam fakt, że Bartek mógł sobie poganiać po parowozach, wcisnąć się prawie wszędzie ("Tylko nie właź na tender!") był dla niego szczytem szczęścia.
Z Kościerzyny już tylko około godziny jazdy i wreszcie Swornegacie!

Wczoraj wieczorne ognisko, a dzisiaj zdążyliśmy już popływać kajakiem po jeziorze Karsińskim.

I to na razie tyle - bardziej na bieżąco można śledzić wpisy na Facebooku.

{guestbook}

Bartek i tak większość czasu spędził na strychu, na którym odkrył całą kocią rodzinkę.

Dalsza droga wiodła przez Żurową, w której wspięliśmy się na Skałę Borówka. Ciekawa wychodnia skalna w kształcie dwóch baszt z umieszczoną w jednej z nich kapliczką.
Następny postój w Binarowej. Remontowany po powodzi w czerwcu 2010 r. zabytkowy, drewniany kościół już coraz bardziej przypomina siebie sprzed kataklizmu. Posadzka zostałą już ukończona i pomału powracają do wnętrza meble i sprzęty liturgiczne.
Tym razem moglismy obejrzeć babiniec pod wieżą, w którym poprzednio robotnicy zrobili magazyn swojego sprzętu. Do kościoła wrócił także zabytkowy konfesjonał

Zahaczyliśmy także o Podkarpacką Troję pod Jasłem, aleprzyjechaliśmy tam za późno. Trudno - uda się innym razem.

W Jaśle obiad i krótki spacer po rynku, a potem już prosto do Mszany na Przełęczy Dukielskiej.

W popegieerowym gospodarstwie mieszka około 200 kóz najróżniejszej maści i odmian.
Szczególnie jedna spodobałą się nam obydwóm, kiedy podbiegła truchcikiem do ogrodzenia wezwana przez Gospodarza po imieniu: "Czekolaaada!"

Jako że akurat trafiliśmy na imieniny Wawrzyńca - nie mogło obyć się bez... ogniska. Były pieczone kiełbaski i pieczone kozie sery. Pycha!

To była nasza pierwsza w tej wyprawie noc pod namiotem.
Rano z naszego namiotu, rozbitego niemal na szczycie wzgórza, naszym oczom ukazała się cała leżąca u naszych stóp dolina, stopniowo wyłaniająca się z porannej mgły...

Bajka!

{guestbook}

Przede wszystkim oczywiście Skamieniałe Miasto w Ciężkowicach, ale też latarnia podróżna w Jodłówce Tuchowskiej i cmentarz z I wojny światowej nr 118 w Staszkówce z jego imponującymi pylonami.

Skamieniałe Miasto jak zwykle imponuje swoimi formami skalnymi. Szczególnie fotogeniczna okazała się przy późno popołudniowym oświetleniu Czarownica.

Poniedziałek leniwy - bo w deszczu. Nie wystawilismy praktycznie nosa z chałupy.

Wtorek to kolejna trasa objazdowa: klasztor i kościół w Ołpinach, Kościół i dwór obronny (obecnie plebania) w Szerzynach, sanktuarium w Czermnej i stojący nieopodal zabytkowy, drewniany kościółek pod wezwaniem św. Marcina. Dalej droga wiodła w kierunku widocznych całkiem niedaleko przełęczy Pasma Brzanki. Przez Swoszową (może nie tak zabytkowy, ale całkiem ładny, drewniany kościółek) na Gilową Górę z leżącym tuż przy drodze, nieczynnym kamieniołomem oraz pomnikiem upamiętniającym udaną akcję rozbicia transportu tarnowskiego gestapo przez żołnierzy 5 Pułku Strzelców Podhalańskich AK.

Na obiad dojechalismy do Ryglic i po zwiedzeniu rynku, okolic kościoła oraz dworu z zabytkowym spichlerzem wrócilismy do Paryjizatrzymując się jeszcze na Ostrym Kamieniu.

Wieczorem - zgadnijcie co: OGNISKO! ;-)

{guestbook}

Od 10:00 pod chałupę zaczęli się schodzić i zjeżdżać ludzie ciekawi tego jak wyrabia się różnego rodzaju ozdoby ze słomy żytniej, wyplata wiklinowe koszyki, tworzy na szydełku koronkowe cudeńka.

Można było oczywiście, a właściwie koniecznie należało spróbować własnych sił, co też większość - szczególnie dzieci - czyniła z ochotą.

Na innym stoisku dla odmiany wystawione zostały regionalne potrawy i przysmaki. Dobrze że fotografowie szybko uwinęli się z ich dokumentowaniem bo zniknęły w ekspresowym tempie. Szczególnie domowe chleby, masło, twarogi, sery... Oczywiście jak zwykle szczególnie wielkim zainteresowaniem cieszyły się ciasta i słodycze.

Dzieci w ogóle zjawiło się nad podziw dużo. Wciskały się w każdą wolną przerwę pomiędzy dorosłymi, przysiadały się do każdego kramu i próbowały wszystkiego: od ciast drożdżowych i piernika Zawiszy - po wyplatanie koszyków i bombek choinkowych ze słomy.

W przerwie wybraliśmy się z Piotrem na krótką wycieczkę na pobliską skałę. Znienacka weszliśmy na ukryte w starym pniu na środku ścieżki gniazdo os...
Wrzask Bartka słychać było  chyba od Tuchowa po Szerzyny!
Zresztą nie za bardzo mu się dziwię. Obaj zaliczyliśmy po 7-10 użądleń...

Wielkim szczęściem można nazwać to, że obaj okazaliśmy się pozbawieni uczulenia na ukąszenia os i skończyło się tylko na strachu i paru uronionych łzach.

Po przerwie na podwórzu przed chatą odbywały się pokazy z najróżniejszych dziedzin rzemiosła.
A to kołodziejstwa, a to kręcenia powrozów...
Mieczysław wyjaśniał nam pokazowo przeznaczenie tradycyjnych sprzętów gospodarskich, demonstrował sposób użycia kosy (inaczej do trawy, inaczej do zboża) oraz objaśnił szczegółowo budowę cepa.

Cepy zresztą niedługo potem poszły w ruch, kiedy gospodarze zademonstrowali młockę na jeden, dwa i trzy cepy.

Było też kręcenie powróseł, wiązanie snopów i stawianie stogów...

Wieczorem zaś do samych szczytów drzew buchnęło ognisko, przy którym rozmowy, śpiewy i śmiechy trwały aż do świtu.

Skromna (z powodu problemów z dostępem do sieci) galeria

{guestbook}

Plecaki spakowane już wczoraj. Do domu, reszta betów do bagażnika - i w drogę.

Tylko my dwaj: ja i Bartek. Trzy tygodnie urlopu i cała Polska przed nami.

Na początek kierunek - Pogórze Ciężkowickie i znajome Gospodarstwo Agroturystyczne "Paryja" Mieczysława Solarza w Ołpinach.

Do... usłyszenia? Jak tylko się uda - będę informował gdzie jestem i co robię.

{guestbook}

Tym razem prognozy się sprawdziły. Pomimo tego, że w czwartek i piatek wydawało się, że wszystko się poprawia.
Kolejny weekend w domu, chociaż tym razem - może dlatego, że tym razem już wcześniej "odplanowałem" sobie ten wyjazd - nie było juz takiego żalu jak poprzednio.

Cóż - w wakacje już raczej się nie uda, ale nie jest źle: za tydzień wyruszamy z Bartkiem w podróż dookoła... Polski. Tam też jest wiele ciekawych miejsc do odwiedzenia.

{guestbook}

I kolejny raz okazało się, że się myliłem.
A może właściwie nie tyle się myliłem - ile nie zdecydowałem się w pełni zaufać swojemu przeczuciu i dokładnym prognozom.

Sobota (zgodnie z przewidywaniami) piękna. W Piątce przez całą noc i cały dzień niemal żadnej kropli deszczu. Niedziela może nieco gorsza, ale w sam raz do zejścia Doliną Roztoki.

Więcej takich rezygnacji już nie będzie. Trzeba wreszcie zaufać swoim możliwościom!...

Fakt: trochę dzięki temu podgoniłem rzeczy i w domu, i w internecie - jednak pewien niedosyt pozostanie na jakiś czas.

{guestbook}

Skamieniałe Miasto w Ciężkowicach to tylko jedna z wielu, ale chyba najbardziej nagłośniona atrakcja regionu. Piotr Firlej, który był głównym motorem całej weekendowej wyprawy, wspaniale opowiadał o historii, kulturze, zabytkach i przyrodzie Pogórza, a do tego zapewnił odwiedziny w niesamowicie ciekawych miejscach.

Pogórze to - oprócz pięknych krajobrazów - kraina średniowiecznych drewnianych kościołów, cmentarzy z I wojny światowej, siarczkowych wód mineralnych i tradycyjnych ludowych sprzętów gospodarskich wyrabianych od wieków z drewna.

Relacja na forum Klubu Podróżników.

{guestbook}

Wczoraj, przejeżdżając samochodem Tyniecką i widząc tłumy rowerzystów poruszających się po wiślanych wałach, nabrałem wielkiej ochoty na wycieczkę rowerową.

Już dość dawno nie wsiadałem na siodełko swojego wehikułu, więc jego stan techniczny trochę mnie załamał. Skrzypiąca korba, suchy łańcuch, tylko pół prawego pedału, urwany przewód od prędkościomierza...

Cóż... Trzeba będzie wygospodarować trochę czasu i zabrać się za remont, bo pogodnych weekendów zapewne jeszcze parę będzie.

A za tydzień - objazd atrakcji Pogórza Ciężkowicko-Rożnowskiego z Klubem Podróżników.

{guestbook}